triatlon Inferno Schilthorn

by Ronny 0 Comments
triatlon Inferno Schilthorn

gastblog van Saskia Elemans

Inferno, een extreme triatlon:

Wat gebeurt er in je hoofd en lijf als je 3,1 km gaat zwemmen, 98 km wielrennen, nog 31 km mountainbiken en tot slot 25 km lopen. Je wilt wel maar het gaat niet meer, geef je op ? Saskia verteld

Focus op 3000 meter hoogte:

Vanmorgen weer voor het eerst sinds lange tijd met de fiets naar mijn werk. Grappig te merken dat ik dan zo begin na te denken over de afgelopen weken. Net terug van een geweldige vakantie die begon met de Inferno, een extreme triatlon in Zwitserland. Dit is een wedstrijd over 3,1 km zwemmen, 98 km wielrennen over twee behoorlijke klimmen, daarna nog 31 km mountainbiken bestaande uit een lange klim en een best technische afdaling, en tot slot 25 km lopen, voornamelijk bergop, waarvan de laatste 8 km de zwaarste waren. Dan ga je namelijk van 1700 meter hoogte naar bijna 3000 meter hoogte, naar de top van de Schilthorn. De beelden die ik daarvan heb gezien…. Zoooooo gaaf!  Dat wilde ik ook en zo begon afgelopen winter de voorbereiding voor deze wedstrijd. Zo mooi weer eens mee te maken hoe dat werkt met doelen en doelen stellen. Alles aan de kant, alles in het belang van, doelen bijstellen, realistisch blijven, maar toch dromen, bij jezelf blijven…

En dan eindelijk de dag waarop het moest gebeuren. Alles heel goed voorbereid. Voeding, kleding (het weer was niet al te best voorspeld, en in de afdalingen van langer dan 10 km kan het best koud worden. Ook werd geadviseerd warme kleding voor de laatste 8 km van het lopen klaar te leggen, omdat het koud en guur kan zijn boven in de bergen en er dus slecht weer was voorspeld), en mentaal was ik er helemaal klaar voor. Het zwemmen (mijn zwakke onderdeel) overleefd, en daarna op de fiets. Eerste klim ging goed, dacht ik, ik haalde best mensen in maar ik vond het wel een beetje vreemd dat ik al op mijn allerlichtste versnelling moest. Hmmm… hierna zou echt een hele lange steile klim komen, en dan nu al op mijn kleinste versnelling ? … Op het vlakkere gedeelte werd ik weer door veel mensen ingehaald. Me niet gek laten maken en gewoon dadelijk die klim op. Uiteindelijk doe ik deze wedstrijd voor mezelf en niet om te winnen (ja, dat klinkt een beetje raar, maar ik had mezelf een realistisch doel gesteld: nog nooit zo’n lange zware wedstrijd gedaan en eerst maar eens zien hoe dat gaat). Maar op de tweede klim ging het helemaal mis: de berg was te steil, ik kreeg mijn pedalen niet meer rond. Staan, zitten, staan, zitten, staan, zitten, en dan zelfs afstappen, rusten, op mezelf inpraten om door te gaan, staan, zitten, weer afstappen om even te rusten …. Dan is 20 km lang! Eindelijk bij de wisselzone aangekomen vreesde ik te laat te zijn om door te mogen gaan naar het volgende onderdeel, het mountainbiken, maar eigenlijk zag ik er ook tegenop om weer een steile berg op te moeten … Mijn vriend, die ook nog eens een geweldige supporter blijkt te zijn, was echter dolblij dat ik eindelijk bij de wisselzone aankwam, en dat ik op tijd was, dat ie me enthousiast zo richting mijn mountainbike aanspoorde dat ik bijna niet meer anders kon dan de volgende berg weer op. Hoe ik die 11 km ben doorgekomen, heb ik een beetje geblokt, maar uiteindelijk begon de afdaling en kon ik daarna aan het lopen beginnen.
Helaas kwam ik te laat aan in Murren, op 17 km van het loopparkoers,  om door te mogen naar de top van de Schilthorn, maar ik was allang blij het tot daar te hebben volgehouden met wat ik nog in me had, met mijn vriend die de laatste meters met grote fototassen met me mee rende, en te beseffen dat ik toch tevreden ben met wat ik heb gedaan. Ik mocht niet door naar de finish, maar ben blij dat ik gewoon ben doorgegaan tot ik uit de wedstrijd werd gehaald, er zat die dag gewoon echt niet meer in.

Daarna door naar noord Italië, waar ik voor het eerst echte bergen heb gezien en bewandeld en beklommen, marmotten gezien, berggeiten en een zeldzame haas (blijkt achteraf). Heerlijk die dieren te zien in hun natuurlijke omgeving.

En nu dus weer terug in Nederland, weer aan het werk, en vol plannen voor onderwerpen over het belang van sportmassage voor sport. Ik heb tijdens de race weer veel geleerd.

groetjes Saskia Elemans, masseuse bij www.sportmassages.eu in Wageningen (tijdelijk gesloten i.v.m. werk in het buitenland)

 

TERUG NAAR OVERZICHTSPAGINA

 

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>